Strona internetowa dla adwokata: strona kancelarii adwokackiej zgodna z Kodeksem Etyki Adwokackiej

Wielu adwokatów odkłada zrobienie strony latami, bo przyjmuje, że skoro zawód objęty jest ograniczeniami w zakresie reklamy, to bezpieczniej nie mieć nic. To założenie jest odwrotne do treści przepisu. Zbiór Zasad Etyki Adwokackiej i Godności Zawodu w paragrafie 23a wylicza dozwolone formy informowania o działalności zawodowej i jedną z nich opisuje słowami: umieszczanie informacji na stronach internetowych oraz umieszczanie danych o tej stronie w katalogach i wyszukiwarkach. To nie jest wykładnia ani ostrożna interpretacja komentatora. To litera przepisu, która nazywa po imieniu zarówno własną witrynę, jak i zgłoszenie jej do katalogów i wyszukiwarek. Innymi słowy Kodeks nie tylko dopuszcza stronę kancelarii adwokackiej, ale przewiduje też, że ktoś ma ją znaleźć.

Skoro sam kanał jest dozwolony, cała praca przenosi się na to, co się w nim napisze. Paragraf 23 stanowi, że adwokat jest uprawniony do posługiwania się informacją handlową pod warunkiem jej zgodności z zasadami Zbioru, i tam znajdują się realne ograniczenia. Informacja handlowa nie może być porównawcza, nierzetelna, podstępna, nieprawdziwa, natarczywa ani niestosowna, nie może zawierać treści ocennych, wprowadzać w błąd, nadużywać zaufania ani odwoływać się do emocji. Przy pisaniu tekstów oznacza to bardzo konkretne decyzje redakcyjne, a nie ogólne wyczucie. Zdanie o tym, że kancelaria jest najlepsza w mieście, jest oceną. Zdanie o tym, że prowadzi sprawy karne gospodarcze od dwunastu lat, jest faktem. Pierwsze jest ryzykowne, drugie sprzedaje lepiej.

Paragraf 23a nie zatrzymuje się na wskazaniu kanałów, tylko wymienia rodzaje informacji, które wolno podać. Są wśród nich znaki towarowe, tytuły i stopnie naukowe, rodzaj świadczonej pomocy prawnej, języki obce, doświadczenie zawodowe, publikacje, wizerunek, informacja o wynagrodzeniu oraz o ubezpieczeniu odpowiedzialności cywilnej. Warto przeczytać tę listę jeszcze raz, bo to jest po prostu spis treści dobrej strony kancelarii, tylko napisany językiem prawniczym. Zamiast zgadywać, co wypada pokazać, wystarczy odwzorować katalog: kim jesteś i jaki masz dorobek, czym się zajmujesz, w jakich językach pracujesz, co opublikowałeś, jak się rozliczasz i na jaką sumę jesteś ubezpieczony.

To jest miejsce, w którym najwięcej kancelarii traci klientów bez potrzeby. Milczenie o pieniądzach nie jest wymogiem etycznym, tylko przyzwyczajeniem. Kodeks dopuszcza informowanie o wysokości wynagrodzenia i sposobie jego obliczania, a jednocześnie stawia warunek, o którym rzadko się pamięta: każda informacja o wynagrodzeniu ma być sformułowana jednoznacznie, w szczególności powinna wskazywać, czy obejmuje wydatki, podatki i inne opłaty. Ten warunek jest dla nas instrukcją projektową. Nie piszemy więc samej liczby, tylko model rozliczenia i jego zakres: ile kosztuje pierwsza konsultacja i czy jej koszt jest zaliczany na poczet dalszego wynagrodzenia, czy stawka jest godzinowa, ryczałtowa czy za etap sprawy, czy podana kwota jest netto czy brutto oraz co dodatkowo obciąża klienta, na przykład opłata sądowa, opłata skarbowa od pełnomocnictwa i koszty biegłych. Klient, który to przeczyta, dzwoni już zdecydowany.

Adwokat podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu od odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone przy wykonywaniu czynności zawodowych, co wynika z art. 8a Prawa o adwokaturze, a spełnienie tego obowiązku kontroluje okręgowa rada adwokacka na podstawie okazanej polisy. Minimalna suma gwarancyjna w odniesieniu do jednego zdarzenia wynosi równowartość 50 000 euro. Skoro Kodeks wymienia informację o ubezpieczeniu wśród danych, które wolno podać, a wielu adwokatów wykupuje polisę znacznie powyżej minimum, to jest to jeden z niewielu twardych, sprawdzalnych parametrów, jakimi kancelaria może się posłużyć bez wchodzenia w ocenę. Klient korporacyjny zwraca na to uwagę zawsze, klient indywidualny przy sprawie o dużej wartości przedmiotu sporu również.

Art. 6 ust. 1 Prawa o adwokaturze mówi, że adwokat obowiązany jest zachować w tajemnicy wszystko, o czym dowiedział się w związku z udzielaniem pomocy prawnej. Ust. 2 dodaje, że obowiązek ten nie może być ograniczony w czasie, a ust. 3, że adwokata nie można zwolnić od tego obowiązku co do faktów, o których dowiedział się udzielając pomocy prawnej lub prowadząc sprawę. To najsilniej sformułowana tajemnica zawodowa w polskim porządku prawnym i ma bezpośrednie konsekwencje dla czegoś tak prozaicznego jak formularz na stronie. W momencie, w którym ktoś opisuje w nim swoją sytuację, jego treść trafia na serwer, do skrzynki pocztowej i często do kopii zapasowej, a droga, którą przebyła, nie była projektowana z myślą o poufności.

Kodeks podchodzi do tego wprost. Paragraf 19 ust. 6 stanowi, że przekazywanie informacji objętych tajemnicą zawodową za pomocą elektronicznych i podobnych środków przekazu wymaga zachowania szczególnej ostrożności i uprzedzenia klienta o ryzyku związanym z zachowaniem poufności przy wykorzystaniu tych środków. Dlatego na stronach kancelarii, które projektujemy, nie ma dużego pola opisz swoją sprawę. Zamiast niego jest krótki formularz zbierający imię, kanał kontaktu, rodzaj sprawy wybierany z listy oraz preferowany termin rozmowy, a pod nim jedno zdanie proszące, aby szczegółów nie podawać w formularzu i wyjaśniające dlaczego. To zdanie realizuje obowiązek uprzedzenia z paragrafu 19 ust. 6, a przy okazji robi coś jeszcze: pokazuje klientowi, że trafił do kogoś, kto traktuje poufność jako procedurę, a nie jako slogan w stopce.

To zmiana świeża i wciąż mało obecna w rozmowach o stronach kancelarii. Na posiedzeniu plenarnym w dniach 12 i 13 czerwca 2026 roku Naczelna Rada Adwokacka przyjęła zmiany w Zbiorze Zasad Etyki Adwokackiej dotyczące korzystania z narzędzi technologicznych, w tym opartych na sztucznej inteligencji, dodając paragraf 23e. Wynika z niego, że takie narzędzia mają pełnić funkcję wyłącznie pomocniczą, nie mogą zastępować samodzielności adwokata i jego osobistego udziału w prowadzeniu sprawy, a przede wszystkim nie wolno powierzać informacji objętych tajemnicą zawodową narzędziom, które nie zapewniają odpowiedniej ochrony. Klient może też zapytać, z jakich narzędzi kancelaria korzysta i w jakim celu. Dla strony internetowej płynie z tego jeden praktyczny wniosek: modny asystent AI, który zachęca odwiedzającego do opisania sprawy w okienku czatu, jest dziś nie tylko wątpliwym pomysłem konwersyjnym, ale i pytaniem etycznym. Nie instalujemy takich czatów na stronach kancelarii.

W większości branż sekcja z opiniami jest najskuteczniejszym elementem strony i sami budujemy ją naszym klientom. W kancelarii adwokackiej podchodzimy do tego inaczej i mówimy o tym otwarcie, bo dotyczy to również wcześniejszej wersji tej podstrony, na której opinie klientów były wymienione jako standardowy element. Powód jest podwójny. Po pierwsze, opinia z natury jest treścią ocenną, a paragraf 23 wyklucza posługiwanie się informacją handlową zawierającą treści ocenne. Po drugie, publikowana relacja klienta z prowadzonej sprawy dotyka obszaru objętego tajemnicą, bo ujawnia sam fakt korzystania z pomocy prawnej. Zaufanie da się zbudować materiałem, który nie ma tych wad: opisami typów spraw bez danych identyfikujących, publikacjami, wystąpieniami, stażem i przynależnością do izby.

Art. 4 ust. 1b Prawa o adwokaturze daje adwokatowi prawo sporządzania poświadczeń odpisów dokumentów za zgodność z okazanym oryginałem w zakresie określonym odrębnymi przepisami, a poświadczenie powinno zawierać podpis adwokata, datę i oznaczenie miejsca sporządzenia, na żądanie również godzinę czynności. Ust. 1c pozwala poświadczyć dokument w postaci elektronicznej w systemach teleinformatycznych sądów, w sposób w nich przewidziany. Zaskakująco mało kancelarii wymienia to na stronie, choć jest to konkretna, zamknięta czynność, której ktoś aktywnie szuka i za którą jest gotów zapłacić od ręki. Osobna, krótka podstrona opisująca tę usługę razem z wykazem dokumentów i ceną potrafi generować telefony niezależnie od głównych obszarów praktyki.

Prawo o adwokaturze przewiduje prowadzenie list adwokatów przez okręgowe rady adwokackie, a osoba szukająca pomocy prawnej może zweryfikować, czy jej rozmówca rzeczywiście wykonuje ten zawód. Skoro i tak da się to sprawdzić, lepiej podać te dane od razu, zamiast pozostawiać odwiedzającemu pracę detektywistyczną. Na stronie umieszczamy więc izbę, przy której adwokat jest wpisany, oraz pełną nazwę kancelarii razem z adresem i numerem NIP. To rozwiązuje też realny problem tej branży, czyli mnogość podmiotów oferujących pomoc prawną, spośród których nie wszystkie prowadzone są przez osoby z tytułem zawodowym. Jasne wskazanie tytułu i izby ustawia kancelarię po właściwej stronie tej granicy bez porównywania się z kimkolwiek.

Klient nie szuka prawa zobowiązań ani postępowania odwoławczego. Szuka słów, którymi opisuje własną sytuację: zatrzymali mnie do wyjaśnienia, żona złożyła pozew o rozwód, kontrahent nie płaci od pół roku, ZUS zakwestionował podstawę składek, sąd wyznaczył termin za trzy tygodnie. Dlatego każdy obszar praktyki dostaje własną podstronę napisaną tym językiem, z opisem, jak wygląda taka sprawa krok po kroku, jakie dokumenty warto przygotować, ile to zwykle trwa i jak jest rozliczane. Jedna podstrona ofertowa wymieniająca dziesięć dziedzin nie zajmie w wyszukiwarce miejsca na żadnej z nich, natomiast dziesięć osobnych, konkretnych podstron może zajmować dziesięć różnych miejsc. Przy okazji taki tekst filtruje zapytania, bo do kancelarii dzwonią ludzie ze sprawami, które rzeczywiście prowadzisz.

Zapytania układają się w trzy wyraźne grupy i każda potrzebuje innego miejsca na stronie. Pierwsza to zapytania lokalne łączące zawód z miastem lub dzielnicą, i tu pracuje strona główna razem z wizytówką w Google oraz spójnym adresem podanym wszędzie tak samo. Druga to zapytania problemowe, czyli opis sytuacji bez nazwy zawodu, i te trafiają na podstrony obszarów praktyki oraz na artykuły odpowiadające na pytania klientów. Trzecia to zapytania weryfikacyjne, czyli wpisanie imienia i nazwiska adwokata przez kogoś, kto dostał polecenie od znajomego lub właśnie wyszedł ze spotkania. Ta trzecia grupa jest najczęściej lekceważona, a decyduje o zleceniach o największej wartości, bo klient z polecenia przychodzi już z zaufaniem i szuka tylko potwierdzenia. Jeśli w tym momencie nie znajduje nic albo znajduje profil w portalu ogłoszeniowym, kancelaria traci sprawę, o której nawet się nie dowiedziała.

Nie potrzebuje zdjęcia stockowego młotka sędziowskiego ani wagi Temidy, bo ma je połowa kancelarii w Polsce i nie wnoszą one żadnej informacji. Nie potrzebuje deklaracji o skuteczności, statystyk wygranych spraw ani określeń w rodzaju wiodąca kancelaria w regionie, bo to są treści ocenne. Nie potrzebuje licznika zadowolonych klientów ani odliczania czasu do końca promocji, bo natarczywość jest wprost wymieniona wśród cech niedozwolonych. Nie potrzebuje wreszcie bloga aktualizowanego trzy razy w roku wpisami o zmianach w przepisach przepisanymi z serwisów prawniczych. Lepiej mieć osiem rzetelnych podstron obszarów praktyki niż czterdzieści notatek, których nikt nie czyta.

Twoja godzina jest rozliczana i najlepiej zwraca się w sprawach klientów, a nie w wielotygodniowej korespondencji o zakresie prac przy stronie. Stała cena od 1 490 zł oznacza znany z góry koszt, znany termin i skończoną stronę bez otwartej wyceny, dopłat za drobne poprawki i abonamentu, z którego trudno wyjść. Teksty piszemy my, a Ty je akceptujesz przed publikacją, co przy zawodzie związanym zasadami etyki jest istotne, bo ostatnie słowo co do każdego zdania zostaje po Twojej stronie.