Strona internetowa dla restauracji: menu online, rezerwacja stolika i alergeny

Kolejność jest zawsze ta sama: karta i ceny, zdjęcia, godziny otwarcia, dojazd, rezerwacja. Gość nie czyta historii lokalu ani opisu filozofii kuchni, dopóki nie sprawdzi ceny głównego dania. Dlatego menu i ceny idą na stronę główną albo o jedno kliknięcie od niej, a przycisk rezerwacji zostaje widoczny przy przewijaniu. Najczęstszy błąd to piękna animacja powitalna, przez którą karta jest trzy kliknięcia dalej. Gość jej nie znajdzie, bo w tym czasie sprawdza już inny lokal.

Karta wrzucona jako plik PDF albo zdjęcie jest najdroższym skrótem w gastronomii. Po pierwsze, treść z takiego pliku praktycznie nie pracuje w wyszukiwarce, więc lokal nie pokazuje się na zapytania o konkretne danie plus miasto. Po drugie, gość na telefonie musi pobrać plik, powiększać i przesuwać, a część po prostu wychodzi. Po trzecie, każda zmiana ceny oznacza nowy plik od grafika. Menu zbudowane jako zwykła podstrona z kategoriami czyta się na telefonie, wchodzi do Google, pozwala oznaczyć alergeny przy pozycji i daje się poprawić w dwie minuty, kiedy podnosisz cenę schabowego.

Rozporządzenie (UE) nr 1169/2011 wymienia w załączniku II czternaście grup substancji powodujących alergie lub reakcje nietolerancji: zboża zawierające gluten, skorupiaki, jaja, ryby, orzeszki ziemne, soję, mleko, orzechy, seler, gorczycę, sezam, dwutlenek siarki i siarczyny, łubin oraz mięczaki. Dla dań podawanych bez opakowania obowiązek podania tych informacji wynika z art. 44 rozporządzenia, a sposób ich udostępniania regulują przepisy krajowe. Na stronie najprościej zrobić to tak, jak robią to sieci: skrótem literowym lub numerem przy każdej pozycji i legendą pod kartą. To zajmuje jedną kolumnę w menu, a zdejmuje realny problem z obsługi sali.

Jeśli lokal sprzedaje jedzenie przez internet, wchodzi dodatkowy przepis, o którym łatwo zapomnieć przy wdrażaniu zamówień. Art. 14 rozporządzenia 1169/2011 dotyczy sprzedaży na odległość i wymaga, aby obowiązkowe informacje o żywności były dostępne przed ostatecznym dokonaniem zakupu, w materiałach towarzyszących sprzedaży lub innymi wyraźnie wskazanymi środkami, przy czym nie wolno obciążać konsumenta dodatkowymi kosztami ich uzyskania. W praktyce oznacza to jedno: alergeny mają być widoczne przy pozycji w koszyku, a nie dopiero na etykiecie dostarczonego pojemnika. Projektując zamówienia online, układamy kartę tak, żeby ten wymóg był spełniony z automatu.

Dla lokalu do kilkudziesięciu miejsc formularz rezerwacji z potwierdzeniem mailowym i wpisem do skrzynki wystarcza w zupełności, pod warunkiem że ktoś na sali faktycznie go pilnuje. Powyżej tej skali albo przy dwóch zmianach stolików w ciągu wieczoru sensowniejszy jest zewnętrzny system rezerwacji z podglądem dostępności, bo eliminuje podwójne rezerwacje. Niezależnie od wariantu strona powinna dawać alternatywę w postaci przycisku telefonu, bo część gości i tak zadzwoni, oraz jasno mówić, do której godziny stolik jest trzymany. To jedno zdanie ogranicza nieodebrane rezerwacje bardziej niż jakikolwiek system.

Portale z dostawą przynoszą zamówienia, ale każde z nich zostawia u operatora prowizję i, co ważniejsze, kontakt do gościa. Własna strona z zamówieniem na wynos albo choćby wyeksponowanym numerem telefonu i informacją o odbiorze osobistym odzyskuje część tych zamówień w całości. Nie chodzi o rezygnację z portali, tylko o to, żeby gość, który już zna Twój lokal, miał tańszą dla Ciebie drogę powrotną. Dlatego na stronie eksponujemy odbiór osobisty i zamówienie bezpośrednie, a portale zostawiamy jako dodatkowy kanał.

Zdjęcie z banku zdjęć rozpoznaje dziś nie tylko marketingowiec, ale i gość, i działa dokładnie odwrotnie do zamierzenia: sugeruje, że danie na talerzu wygląda inaczej niż na stronie. Do tego zdjęcia z darmowych serwisów bywają obwarowane warunkami licencji, których nikt nie czyta. Jedna sesja własnych zdjęć kilkunastu flagowych pozycji, wnętrza i zespołu wystarcza na kilka lat i jest jedyną inwestycją, którą przy stronie restauracji zawsze doradzamy zrobić porządnie. Kwestie licencji i praw do fotografii opisujemy w osobnym poradniku.

Największe pojedyncze przychody restauracji rzadko pochodzą od gościa z ulicy. To komunie, chrzciny, przyjęcia urodzinowe, wigilie firmowe, szkolenia z lunchem i catering do biura. Te zapytania trafiają do lokalu przez wyszukiwarkę i mają zupełnie inne intencje niż zapytanie o obiad, dlatego zasługują na osobną podstronę z pojemnością sali, wariantami menu, informacją o minimalnym zamówieniu i formularzem zapytania zbierającym datę, liczbę osób i typ imprezy. Lokale, które to mają, dostają zapytania na cały sezon z jednej podstrony.

Gastronomia żyje z ruchu lokalnego, więc podstawą jest profil firmy w Google z aktualnymi godzinami, zdjęciami i menu, a obok niego strona z nazwą dzielnicy i kuchni w tytułach oraz danymi strukturalnymi godzin otwarcia. Osobno pilnujemy godzin świątecznych, bo nic nie kosztuje tak dużo zaufania jak zamknięte drzwi po sprawdzeniu godzin w internecie. Sama strona kosztuje u nas stałą kwotę: wizytówka lokalu z kartą i rezerwacją od 1 490 zł, rozbudowana strona z osobnymi kartami, imprezami i zamówieniami od 2 990 zł. Bez abonamentu, z domeną zarejestrowaną na Twoją firmę.