Strona internetowa dla pizzerii: zamówienia z dowozem bez prowizji aplikacji

Żadna z dużych platform nie publikuje otwartego cennika dla restauracji, więc każda kwota jest orientacyjna i wynika z konkretnej umowy. Serwisy branżowe zgodnie podają dla Pyszne.pl przedział mniej więcej od 20 do 30 procent wartości zamówienia, dla Glovo i Uber Eats od około 25 do 35 procent. Stawka jest niższa, gdy dowozisz własnym kurierem, i wyższa, gdy dostawę realizuje flota platformy. Do prowizji dochodzi obsługa płatności, zwykle rzędu 1 do 3 procent, a promocje widoczne w aplikacji często finansuje sam lokal. Zanim policzysz marżę, wyciągnij umowę i sprawdź, w którym przedziale jesteś naprawdę.

Prowizja musi się skądś wziąć, więc bardzo wiele lokali prowadzi osobną kartę na dowóz i podnosi w niej ceny wobec cennika przy stoliku, zwykle o kilkanaście do dwudziestu kilku procent. To znaczy, że gość, który zamawia przez aplikację, już dziś płaci za Twoją pizzę więcej, tylko ta nadwyżka nie zostaje w kasie lokalu. Własny kanał zamówień jest jedynym miejscem, w którym ta sama różnica może pracować na dwie strony: gość płaci mniej niż w aplikacji, a Tobie zostaje więcej niż z aplikacji. Nigdzie indziej w tym biznesie nie ma tak taniego wzrostu marży.

Z zamówienia w aplikacji dostajesz imię do naklejki i adres do kuriera. Nie dostajesz numeru telefonu ani adresu e-mail, więc nie napiszesz do tej osoby, gdy wprowadzisz nową pizzę albo gdy wtorek jest pusty. Nie zbudujesz też listy stałych gości, bo formalnie to nie są Twoi klienci, tylko klienci platformy, która akurat dziś pokazała Twój lokal wyżej niż lokal obok. Za rok algorytm może pokazać inny. Własna strona z zamówieniem jest jedynym kanałem, w którym baza gości należy do Ciebie i nie da się jej odebrać jedną zmianą w cudzej aplikacji.

Część umów z pośrednikami zawiera klauzulę parytetu cenowego, czyli zakaz oferowania niższej ceny we własnym kanale. To zapis, który w prawie konkurencji jest dziś kwestionowany. Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł 19 września 2024 r. w sprawie C-264/23, dotyczącej platformy rezerwacji noclegów, że klauzule parytetu, zarówno szerokie, jak i wąskie, nie korzystają z wyłączenia spod prawa konkurencji jako ograniczenia akcesoryjne. Wyrok zapadł w branży hotelowej, więc nie przenosi się automatycznie na gastronomię, ale pokazuje kierunek. Praktyczny wniosek jest prosty: sprawdź, czy masz taki zapis, a jeśli masz i nie chcesz sporu, konkuruj czymś innym niż sama cena, na przykład dodatkiem do zestawu, większym rozmiarem albo programem dla stałych gości.

Wypisanie się z aplikacji z dnia na dzień zwykle kończy się dziurą w utargu, bo platforma realnie przyprowadza nowych gości. Sensowniejszy układ jest mieszany: aplikacja pracuje jako kanał pozyskania, a własna strona jako kanał powtórnego zamówienia. Przeniesienie kosztuje niewiele. Wystarczy karta z adresem strony i kodem rabatowym wkładana do każdego pudełka, ten sam kod na naklejce zabezpieczającej, magnes na lodówkę i krótka informacja przy odbiorze osobistym. Gość, który zamówił u Ciebie raz przez aplikację, przy trzecim zamówieniu równie chętnie wpisze adres strony, jeśli wie, że dostanie tam lepszą cenę albo dodatek.

Trzy informacje decydują o tym, czy ktoś w ogóle zacznie składać zamówienie: czy dowozicie pod jego adres, ile musi zamówić i do której godziny. Wszystkie trzy powinny być widoczne nad kartą, a nie w regulaminie na dole. Strefę dowozu wypisujemy nazwami dzielnic i osiedli, bo w tej formie czyta ją i gość, i wyszukiwarka. Koszt dostawy podajemy wprost przy strefie, razem z progiem darmowego dowozu. Godziny dowozu prowadzimy osobno od godzin lokalu, bo kuchnia i kurierzy rzadko kończą o tej samej porze, a rozjazd między tymi godzinami to najczęstsza reklamacja w tej branży.

Ceny sera, mąki i mięsa zmieniają się częściej niż raz w roku, a karta wrzucona jako plik PDF albo grafika oznacza telefon do grafika przy każdej korekcie. Efekt jest zawsze ten sam: karta na stronie zostaje stara, gość widzi inną cenę przy odbiorze i zapamiętuje to jako oszustwo. Menu robimy jako zwykłą podstronę z pozycjami i cenami, tak żeby dało się je poprawić w kilka minut z panelu i żeby każda pizza miała własny nagłówek. Tylko taka karta trafia do wyników wyszukiwania, gdy ktoś szuka konkretnej pizzy w Twoim mieście.

Zamówienia na dowóz kumulują się wieczorem i prawie w całości idą z telefonu, często na słabym zasięgu. Strona, która otwiera się kilka sekund, w tym momencie po prostu przegrywa z aplikacją, którą gość ma już zainstalowaną. Dlatego zdjęcia pizzy kompresujemy, rezygnujemy z ciężkich animacji i pilnujemy, żeby karta była pierwszą rzeczą, jaka się wyświetla. To nie jest kwestia estetyki, tylko liczby zamówień w oknie od osiemnastej do dwudziestej pierwszej, w którym zapada większość decyzji.

Duża część gości pizzerii woli zadzwonić, zwłaszcza przy większym zamówieniu na firmę albo na imprezę. Numer musi więc zostawać na ekranie przy przewijaniu, działać jako przycisk do wybrania jednym dotknięciem i mieć obok siebie informację, w jakich godzinach ktoś odbiera. Przy tym warto sprawdzić jedną rzecz w formularzu zamówienia: obowiązkowa rejestracja konta kosztuje więcej porzuconych koszyków, niż jest warta zebrana w ten sposób baza. Zamówienie ma dać się złożyć na adres i telefon, a konto zaproponować dopiero po zakupie.

Na frazę pizza plus nazwa dużego miasta konkurują agregatory z ogromnymi budżetami i pojedynczy lokal ich nie wyprzedzi. Wygrywa się niżej: pizza na dowóz plus nazwa dzielnicy, pizzeria plus nazwa osiedla, pizza plus konkretny rodzaj ciasta i miasto. Te frazy da się zająć jedną dobrze opisaną podstroną strefy dowozu i aktualną wizytówką w Google, w której zgadzają się godziny i telefon. Do tego dochodzą zapytania sezonowe i firmowe, na przykład pizza na imprezę firmową w Twoim mieście, które mają zupełnie inną wartość niż pojedyncze zamówienie na kolację.

Prowadzisz lokal, a nie firmę technologiczną, i liczysz każdą złotówkę marży, bo w gastronomii z dowozem jest ona wyjątkowo cienka. Stała cena od 1 490 zł oznacza znaną z góry kwotę, gotową stronę w kilka dni i termin, który się nie przesuwa. Bez otwartej wyceny za godziny, bez dopłat za każdą poprawkę karty i bez abonamentu, który zjada oszczędność na prowizjach.